Op het Nieuwe Kerkhof, rond de kerk, bloeit tussen het gras het speenkruid. Als de zon schijnt openen zich de gele bloempjes als zonnetjes in het gras. Ze bloeien niet alleen daar. In het Stadspark en in het Noorderplantsoen zie je onder struiken en langs paden hele tapijten van vrolijk bloeiend speenkruid. Niet iedereen die van tuinieren houdt is blij met dit bloemetje. Voor je het weet zit het overal. “Nou en?,” denk ik dan. Eind mei vind je van het plantje al niets meer terug. Het doet z’n  best van maart tot mei – de honderd dagen rond Pasen.

Soms zou je wensen dat de kerk ook iets had van speenkruid. Lange adem heeft de kerk wel. Het hele jaar door is ze er. Rustig, statig en bedaard. Die kant is kostbaar. Vraag het maar aan de bewoners van het Nieuwe Kerkhof. Er zijn mensen die van werk naar huis even omfietsen over het Nieuwe Kerkhof om te ontsnappen aan het uitbundige van de stad.

Toch zou de kerk ook iet mogen hebben van speenkruid, dat in een korte tijd uitbreekt in ontelbare zonnetjes. Dan hoeven de mensen het speenkruid niet te zoeken. Want het zoekt de mensen op in de parken, langs de paden. Het versiert hun weg.

Dat hoeft niet het hele jaar. Het speenkruid houdt dat ook niet vol. Maar gewoon op gezette tijden zonnetjes laten schijnen voor de mensen, zou de kerk dat niet in huis hebben? Niet hoogdravend. In kleine activiteiten naar buiten uit. Net zo gewoon als speenkruid. Maar daarom niet minder mooi. De kerk binnenstebuiten.

Evert Jan Veldman