Je doet het zonder er bij na te denken: Adem in adem uit. En toch is het een feest als het kan: Adem in adem uit. Vraag het maar aan mensen die er hard voor moeten werken: Adem in adem uit. Of herinner je die nacht dat je lag te staren naar het plafond: Hoe moet dit nu verder? Komt dit ooit nog goed? Ingehouden adem, pijntjes op de borst, hart en hoofd op hol. Tot je weet te denken: Adem in adem uit, adem in adem uit, adem in adem uit, en je tenslotte doet wat je denkt: Adem in adem uit, adem in adem uit. Dag donkere gedachten!

De Nieuwe Kerk ademt ook. Ik had het kunnen we weten. We bidden immers niet voor niets op zondag: “Kom, adem van God!”  Maar dat het ook gebeurt, hoorde ik van iemand die naast de kerk woont. Er is geen binnen en geen buiten. De dikke muren ademen. Zij kan het weten. Adem in adem uit, adem in adem uit.

Je kunt je druk maken over de toekomst van de kerk. Wat moet er van haar worden? Hoe loopt het met haar af? Je houdt met z’n allen de adem in. De pijntjes komen dan vanzelf. Tot je weet te bidden: “Kom, adem van God!” en beseft dat Zij niets liever doet dan dat: Adem in adem uit, adem in adem uit.

De deuren van de Nieuwe Kerk gaan open. Met twintig man ben je er stil geweest, hoorde je van een nieuwe tijd waarin het leed geleden is en de stad zich in vrede uitstrekt. Buiten schijnt de zon. En in de tuin van de Nieuwe Kerk liggen studenten in het gras. Met een boek of met een barbecue. Adem in adem uit, adem in adem uit. Dag donkere gedachten!