Ja, de generatie van 88... Wie denkt dan niet aan de voetballers Frank Rijkaard, Ruud Gullit, Ronald Koeman en Marco van Basten? Wie herinnert zich niet de lange pass van Arnold Mühren "over de hele" - zoals we dat vroeger noemden? Met vervolgens de onnavolgbare halve omhaal van Marco van Basten die doel trof, vanuit een onmogelijke hoek binnen geschoten. We werden kampioen! Nog steeds wordt er gesproken over deze gouden generatie.

En toch bedoel ik niet deze mannen. Met de generatie van 88 bedoel ik hier de oud geworden kunstenaars van het leven. Vaker vrouwen dan mannen. Hun wereld is kleiner geworden omdat vrienden en verwanten wegvallen. Het huis waar ze lange tijd hebben gewoond, vaak met partner en met kinderen, hebben ze ingeruild voor een kleiner appartement of een kamer in een zorgcentrum. Zielig? Nee, zo is het leven. Maar ik sta soms versteld van humor en van veerkracht, waarmee de dingen worden genomen zoals ze zijn. En ook van groei tegen de klippen op, van blijven leren van het leven. Vanuit een onmogelijke hoek van het speelveld van het leven, schieten ze hun bal tussen de palen. Wie juicht er nog voor deze generatie?