De straat loopt door de kerk. Voor de Nieuwe Kerk geldt dat. Op voorwaarde dat je de deuren open zet. De vier wandelpaden over het Nieuwe Kerkhof kruisen elkaar in de kerk. Je kunt de ene deur in en de andere weer uit. Natuurlijk kun je er ook omheen lopen. Maar zo is de kerk niet gebouwd. De vier paden bieden de mogelijkheid om toe te stromen en zo gehoor te geven aan de lokroep van de profeet Jesaja: "Alle volken zullen daar samenstromen. Laten we optrekken." (Jes. 2: 2 e.v.). Maar ze bieden ook de mogelijkheid om door te stromen en onderweg te blijven.

Het is me meerdere keren overkomen. Handen tegen het raam gelegd. Gezichten die naar binnen gluren. Welkom wenken. En even later wandel je met z'n tweeën of gedrieën door de kerk. Kijken, vragen, stil zijn. Het duurt meestal maar even. Ze gaan weer verder. Je zwaait ze uit. Maar wat bij je achter blijft zijn kleine woorden, grote vragen, levenswijsheid, een blik van verlangen. Steeds weer zet zo'n kort bezoek me aan het denken. Het gaat weer stromen. Zonder het te weten heb je engelen ontvangen. (Hebr. 13: 2) Ze komen niet van boven. Ze komen van de straat.

Mooi toch dat de straat door de kerk loopt.