Een mens heeft twee ogen. Een toerist heeft er drie. En voor dat derde oog moet alles wijken. Het is het oog van de digitale camera. Een begerig oog. Het wil niet alleen alles zien, maar het ook vastleggen en in bezit nemen. Mensen met het derde oog zien anderen niet meer. Ze versperren de weg. Ze manen anderen om uit hun oog te verdwijnen. Alles wat ze zien moet mee naar huis. Een soort trofee. Een scalp. Het digitale oog is onverzadigbaar.

In de Frauenkirche in Dresden was flitsen niet toegestaan. Maar bij tijd en wijle was het er een kanonnade van flitslichten. Vrijwilligers van de Evangelisch-Lutherse gemeente keken hulpeloos toe. Zo nu en dan werden toeristen vriendelijk gewezen op het flitsverbod. Zonder resultaat. 

Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog werd de kerk door het bombardement op Dresden (13-14 februari 1945) verwoest. Er vielen 25000 doden. Het kunnen er ook meer geweest zijn. De oude stad zat vol met niet geregistreerde vluchtelingen. Na de Wende begon men in 1994 met de wederopbouw van de kerk. Op 30 oktober 2005 werd de kerk officieel opnieuw in gebruik genomen.

Mensen van heinde en ver brengen sindsdien een bezoek aan de kerk. Mij deed het wat om er verschillende talen te horen, mensen aan te kijken en me te binnen te brengen dat elke ander er toe doet. Goed kijken is een protest tegen de vernietiging van toen. Twee ogen zijn daarvoor voldoende. Ze leggen de ander niet vast. Dat derde oog kun je missen als kiespijn.