Met mijn hart op de goede plek, stond ik op de verkeerde begraafplaats. Weer en wind had ik getrotseerd om hem de laatste eer te bewijzen. Maar hij kwam niet. Het hek stond uitnodigend open. Daar lag het niet aan. En ik was ook de enige niet. "Kom je voor Marcus?," vroeg een man. Ik knikte. We waren beide gerust gesteld. Er kwamen ook twee vrouwen, waarvan er een het niet vertrouwde en weer op haar fiets sprong. De tijd verstreek. We waren met z'n drieën. De andere twee begonnen een gesprek over de kerk die ze hadden uitgezwaaid, over spiritualiteit en wijdse vergezichten. "De hele wereld is mijn kerk," zei de vrouw. "Gelukkig," dacht ik, "dan ben ik hier toch goed." Op dat moment was wel duidelijk dat we de uitvaart van Marcus niet bij zouden wonen. Onder de paraplu ben ik met haar over de begraafplaats gewandeld. Nergens kregen we de indruk dat hier nog mensen begraven werden.

Ik moest ineens denken aan de vraag uit het opstandingsverhaal van Jezus: "Waarom zoekt u de levende onder de doden?" Zo koppelde zich de uitvaart van Marcus, die wij misliepen, aan het evangelie van de opstanding. We hadden overduidelijk elders moeten zijn. Maar ik had de ontmoeting met de andere twee niet graag willen missen.

Voor veel mensen is de opstanding uit de dood een misverstand. Laat het zo zijn, maar soms brengt een misverstand iets goeds en iets nieuws. Het leven is niet maakbaar. Je moet je er door durven laten verrassen.

Met dank aan Marcus. God hebbe zijn ziel.