Een priester uit El Salvador, die tussen de allerarmsten leefde, was op werkbezoek in Nederland. Een vol programma wachtte met lezingen, ontmoetingen en snuffelen aan de cultuur. De organisatoren hadden daarom ook enkele rustmomenten ingebouwd, waarop de priester in zijn gastenkamer met zichzelf alleen kon zijn. Bij de evaluatie vertelde hij dat dat de moeilijkste momenten waren geweest. Hij zei: "Ik rust namelijk niet uit als ik alleen ben en niets hoef. Thuis rust ik uit onder de boom in het dorp waar mensen samen komen, elkaar verhalen vertellen, muziek maken, lachen en huilen, en ondertussen een stuk brood delen. Dan valt alles van me af. Niet als ik op m'n eentje ben."

Wij doen ons stinkende best om een open en gastvrije gemeenschap te zijn. Maar de realiteit is een andere. Met gebrek aan goede wil heeft dat niets te maken. Integendeel. Maar wij erkennen nog onvoldoende hoe onze cultuur een van losse individuen is geworden. Dat hef je niet even op door gezelligheid en samenzijn te organiseren. Vroeger is voorbij. En El Salvador is Nederland niet.

Als iemand op een zondagavond de kerk binnen komt, gaat zitten en even later weer naar buiten vlucht en nog net kan uitbrengen "Ik voel me hier niet welkom.", dan hoeft dat nog geen beschuldiging te zijn aan het adres van de kerk. Dat gevoel wordt misschien opgeroepen, maar niet noodzakelijk veroorzaakt door de sfeer en de entourage. Misschien zijn we het wel verleerd om ons welkom te weten. Daar hoort namelijk een cultuur van verbondenheid bij, die je niet hoeft te maken maar die er gewoon is. Die cultuur ontbreekt. We zijn eenlingen geworden die verlangen naar verbondenheid. Zij die de kerk uitrende, hoopte tegen beter weten in, dat zij die verbondenheid daar zou kunnen vinden. Dat bleek niet zo te zijn. Verbondenheid ervaren in een cultuur van losse individuenen, daar is een wonder voor nodig en dat wonder gebeurt niet altijd. Soms wel. Niet altijd.

Goddank voor die momenten. En voor de mens die haar zag wegrennen en haar pijnlijk in het hart sloot.