Themaverwerking: “Moed”

Nieuwe Kerk – 17 april ’11 (Palm- en Passiezondag)

Jesaja 25: 6 – 9

Matteüs 26: 6 - 13

1. Evert Jan Veldman

De zachte krachten zullen zeker winnen
in ’t eind – dit hoor ik als een innig fluistren

in mij: zoo ’t zweeg zou alle licht verduistren
alle warmte zou verstarren van binnen.

Zo dichtte Henriëtte Roland Holst. Zij geeft woord aan wat de vrouw uit het evangelie beweegt, als zij inbreekt bij de maaltijd en olie uitgiet over Jezus’ hoofd. Met de moed van de zachte krachten, doet de vrouw wat ‘not done’ is. Het is sociaal bungy jumpen zonder dat je weet of het elastiek wel lang genoeg is. Ze kan te pletter slaan op de harde mores van haar dagen. Maar ze rekent niet. Ze geeft gehoor aan een ‘innig fluistren’. Erger dan te pletter slaan is het als ‘alle warmte zou verstarren van binnen’.

Stelt u zich een maaltijd voor met publiek. Aan tafel de deelnemers met daaromheen toeschouwers. Dat komt ons vreemd voor. Maar een maaltijd was meer dan je buik vullen. Het was alvast Gods toekomst vieren. Denk aan het visioen van Jesaja. Aan tafel werd gesproken over meer dan koetjes en kalfjes. Inzichten werden bevraagd, wijsheden gedeeld. “Hoe brengen wij Gods toekomst dichterbij?” En de omstanders luisterden mee. Een soort “Buitenhof” was het met zijn discussietafel en met publiek terzijde.

De vrouw uit het publiek breekt in aan tafel. Ze laat haar hart en handen spreken. En niet te vergeten de olie. Zij kroont Jezus met zachtheid. Ze ziet wat niemand hardop zegt: dat zijn leven van liefde stuk loopt op de regels van het berekenend spel en dat een politieke moord in de lucht hangt. Straks zullen ze zeggen: “Besef toch dat het in jullie eigen belang is dat één mens sterft voor het hele volk, zodat niet het hele volk verloren gaat.” (Joh. 10: 50)

Wij leven in een tijd waarin mededogen en compassie volledig zijn afgesteld op de regels die de politiek hanteert. Regels zijn heiliger dan compassie. Zeg niet te gauw dat het voor de kerk anders ligt. Waar breekt ze nog met de moed van de zachte krachten door de harde mores heen? Ziet u nog het verband tussen de vraag van Jezus in de Olijvenhof: “Konden jullie niet één uur met mij waken?” en Kambiz Roustayi die zich op de Dam in brand stak – gestorven aan de regels? Zien wij nog wat de vrouw zag: de eenzaamheid van God op het gezicht van Jezus?

Laat het waar zijn wat Jezus ons beloofde, dat waar ook ter wereld het goede nieuws verkondigd zal worden, de vrouw herinnerd zal worden die deed wat ze moest doen.

Muziek op de piano.

2. Anna Kloos

Jeroen Post vraagt mij waar toch die passie voor vreemde mensen vandaag gekomen is.

Het begon op de zondagschool toen ik die plaat zag kinderen van één vader. Dat eskimootje dat handjes vast houdt met een chineesje, indiaantje, afrikaantje enz. Dat ik daar ook bij hoorde, dat vond ik ongelooflijk mooi. Tot mijn 12de had ikzelf nog geen mensen van een andere kleur gezien. Toen ik niet meer welkom was omdat ik een spijkerbroek aanhad, ben ik nooit meer gegaan.

In het begin van mijn tienerjaren heb ik willens en wetens de kerk achter mij gelaten. Mijn ouders gingen zelf ook niet. Over wat mij bewoog in mijn geloof, daar kon ik met hen niet over praten.

Eenzaamheid werd van toen af mijn deel. Ik ben toen de wereld in getrokken op zoek naar waarheid. Ik portretteerde overal mensen. Het was een manier om te laten zien dat ik van mensen in hun diversiteit houd.

Uiteindelijk ben ik in die zoektocht opgevangen door vreemde arme mensen. Vreemde, arme mensen hebben mij naar het punt gebracht dat ik toch op een wonderlijke manier op een zondagmorgen in Cancun (Mexico) de kerk binnenstapte.

Zodra ik over die drempel kwam voelde ik me thuiskomen. Het was één grote familie. In de preek hoorde ik de woorden:

Want alzo lief had God de wereld dat hij gaf zijn Eniggeboren zoon dat een ieder die in Hem gelove eeuwig leven heeft en niet verloren gaat.

Dat moment van horen veranderde mijn leven.

De levende God van Israel ontfermde zich over mij en ik heb me nooit meer eenzaam gevoeld, noch twijfel gehad.

Vreemde, arme mensen kom ik hier tegen in asielcentra: Mijn mensen die mij naar het heil brachten.

Zij verdienen mijn respect. Op die weg heb ik Eelke en Zwanny Visser leren kennen. Hen hoef ik niets uit te leggen. Zij zetten zich in voor anderen, voor vreemden, omdat ze respect verdienen.

God vond mij als een dolend mens, die niets te bieden had aan de wereld. Maar Hij vond mij kostbaar genoeg een nieuw leven te geven. Als ik kostbaar ben, zo is dan een ieder ander vreemd mens op deze wereld k.o.s.t.b.a.a.r en belangrijk.

Want zo lief had God de mens................

Muziek op de piano.

3. Jeroen Post

"Huize Plexat". Het huis waarin Eelke en Zwanny Visser wonen. Een huis in Musselkanaal, waarin mensen wonen die de andere mens zien staan.

“Huize Plexat”, want er is plek zat voor kinderen, die bij hun eigen ouders geen thuis meer hebben. Kinderen van volledig uitgeprocedeerde asielzoekers, die in vreemdelingenbewaring zijn gesteld. Ouders die dus met hun kinderen de gevangenis in moeten.

Het onrecht, dat Eelke en Zwanny Visser van dichtbij zien, heeft hen doen besluiten om, waar dat kan, kinderen van deze asielzoekers ten tijde van detentie van hun ouders, op te vangen in hun eigen huis.

Zo werden zij op een dag gebeld en kregen ze te horen dat het voor kinderen erg slecht toeven was in het Vertrekcentrum Zestienhoven. En of zij twee kinderen op konden nemen. Dat deden ze.

Duidelijke afspraken werden gemaakt met de uitzetfunctionaris. Over dat de ouders niet plotseling zonder de kinderen zouden worden uitgezet. Maar waaronder ook de afspraak dat de twee kinderen elke dag op de site van Huize Plexat een stukje aan hun ouders mochten schrijven en dat de uitzetfunctionaris dit zou printen en aan hun papa en mama zouden geven. Want zeg nou zelf: Zestienhoven is best ver vanaf Musselkanaal, zo zonder je papa en je mama.

Deze twee mensen nemen niet alleen die kinderen in huis, maar doen ook wat ze kunnen om het huidige beleid van de regering te veranderen. Door brieven te sturen aan de betreffende ministers, door contacten te leggen met Tweede Kamerleden. Ze zeggen: “Op papier kloppen de regels, maar in de praktijk gaat het anders."

Veel valt er te zeggen over waarom het niet klopt dat kinderen gevangen worden gezet. Kinderen die in Nederland geboren zijn. Maar daar gaat het nu niet om. De vrouw die Jezus zalfde, stelde immers ook niet aan de kaak dat het niet rechtvaardig was, wat er ging gebeuren. Maar zij zalfde Jezus wel. Zij laat hart en handen spreken.

En is dat niet precies wat er gebeurt, vlakbij in Musselkanaal? Zij zien wat er gebeurt. Zij zien de mensen. En zalven hen.

God zij dank dat er mensen zijn die de mens zien staan.

In de Naam van de Vader en de Zoon en de heilige Geest

Amen.

Muziek op de piano