Johannes 20: 19 – 23

19 Op de avond van die eerste dag van de week waren de leerlingen bij elkaar; ze hadden de deuren afgesloten, omdat ze bang waren voor de Joodse leiders. Jezus kwam in hun midden staan en zei: ‘Ik wens jullie vrede!’ 20 Na deze woorden toonde hij hun zijn handen en zijn zijde. De leerlingen waren blij omdat ze de Heer zagen. 21 Nog eens zei Jezus: ‘Ik wens jullie vrede! Zoals de Vader mij heeft uitgezonden, zo zend ik jullie uit.’ 22 Na deze woorden blies hij over hen heen en zei: ‘Ontvang de heilige Geest. 23 Als jullie iemands zonden vergeven, dan zijn ze vergeven; vergeven jullie ze niet, dan zijn ze niet vergeven.’

Overweging

“Opstandig!” is vanavond het thema. Die kant zit ook aan het Paasfeest. Naast het Halleluja dat vandaag op zo veel plekken klonk en het groot geheim dat de dood is stuk gelopen op de macht van Gods liefde, is er de opstandigheid tegen de machten die mensen de dood aandoen.

Pasen is een feest, dat niet van mensen vraagt een opperbeste stemming mee te nemen. Het is voor mensen die op jouw deur bonken en vragen om onderdak voor een uitgeprocedeerd gezin dat op straat is gezet. Het is voor mensen die vermalen worden in de machinerie van de hulpverlening en zichzelf hebben zien veranderen in een stapeltje dossiers. Het is voor hen die zo veel boosheid hebben opgebouwd, dat anderen hen liever zien gaan dan komen. Het is voor jou die netjes antwoordt dat het goed gaat, terwijl van binnen alles jankt. Voor het Paasfeest heb je ook geen toegangsbewijs nodig dat je hebt gekocht met het zuur verdiende zeker weten van een groot geloof. Eerder is het andersom en neemt de hemel jou ten dans, die zegt: “Ik kan niet meer dansen. Ik wil niet meer met je dansen. Ik heb te veel gezien. Te veel dat om te vloeken was.”

In het evangelie komt de opgestane Heer achter de dichte deuren, waar achter mensen zich hebben verschanst. Wil je iets van jezelf heel houden, dan moet je jezelf soms wel verschansen. Want er is al te vaak door de porseleinkast van je ziel heen gebanjerd. En ook al zit je daar samen, zoals wij hier vanavond, dan nog kan het voelen alsof je er helemaal alleen zit. Ieder met een eigen harnas aan.

Maar als hij vanavond komt, Jezus de Opgestane, en ons zijn handen laat zien met daarin de wonden van het kruis, maakt hij ons, eenlingen, tot een gemeenschap. Ongevraagd komt hij achter de gesloten deuren. Hij weet van jouw pijn. Jouw wonden staan in zijn handen. Hij weet van de rafels in jouw ziel. En jouw opstandigheid tegen God die het er zo bij heeft laten zitten en tegen de wereld die zo godvergeten grof kan zijn, hij veroordeelt die niet, maar verbindt die opstandigheid met zijn opstanding. Je hoeft je niet meer te verbergen. Je kijkt even opzij. Je ziet die ander en weet: Zij is als ik. Dat is de gemeenschap van Pasen. Dat is het nieuwe begin voor de wereld.

In het midden staat hij die ons zijn vrede toewenst. En hij blaast op ons. Zijn wijze van leven, zijn woorden ten leven, het gaat met ons mee de wereld in. Hij zegt: “Laat je harnas maar achter. Ik geef je mijn Geest daarvoor in ruil.”

Amen.