Inleiding op de lezing

‘Toekomst en Talenten’ is het thema van deze startzondag. We laten ons daarbij inspireren door het beeld van de levende stenen uit de eerste Petrusbrief. Levende stenen blijven niet op hun plek. Ze laten zich niet inmetselen in een verband dat van tevoren is uitgedacht op een tekentafel, om vervolgens in weer en wind passief de tijd aan zich voorbij te laten gaan.

Dat wat je bouwt met levende stenen lijkt nog het meest op wat acrobaten laten zien in het circus. Mensen die elkaar vasthouden en balans zoeken bij elkaar en met elkaar: schouder aan schouder, naast elkaar en op elkaar, benen stevig op de grond en benen gestrekt in de lucht. Zo’n beweeglijk bouwwerk komt alleen tot stand als men elkaar aandachtig in de gaten houdt. Je haalt alleen het beste uit jezelf als je ook het beste uit anderen haalt en anderen het beste uit jou. Een levend huis bouwen vraagt om teamwork, om oefening en om geduld. Het staat ook maar voor even. En het verandert voortdurend van vorm.

Er is een tijd geweest dat iedereen precies wist hoe de organisatie van de kerk er uit moest zien, alsof ze uitgetekend was op de tekentafel. Als er ergens een gaatje viel in de organisatie, dan heette dat een vacature die moest worden opgevuld. Een ander nam het plekje in en zo bleef alles bij het oude. Wij leven op het breukvlak van twee tijdperken. Het tijdperk van het huis dat onveranderlijk stevig stond is aan zijn eind gekomen. Een nieuw tijdperk breekt aan; een tijdperk dat vraagt om een beweeglijk huis, gebouwd uit levende stenen. Er worden niet langer vacatures vervuld, maar er wordt gekeken naar de talenten van ieder afzonderlijk: “Wat doe je graag?” “Wat kun je goed?” Talenten, die we wakker roepen bij elkaar. Iedere nieuwe steen verandert iets aan het huis.

Misschien gaan we weer wat lijken op de eerste christengemeenten. Die zelfde beweeglijkheid van toen de kerk nog niet metselde aan dogma’s en aan instituten. Die beweeglijkheid, die wel degelijk een fundament had in Jezus Christus. Hij ontdekte opnieuw het levende woord, dat gevangen was in een ingenieus stelsel van wetten en regels. Hij proefde de vreugde die verborgen ging onder verstofte rituelen. Hij riep de woorden wakker. Hij vroeg de rituelen opnieuw ten dans. Hij werd de levende steen die door de bouwmeesters werd afgekeurd maar door God werd uitgekozen.

Wij mogen op hem bouwen. Nog vaak zullen we over hem struikelen. Wij leven immers op het breukvlak van twee tijdperken, dat van de oude instituten en dat van een speelse nieuwe tijd. Maar elke keer als we over hem struikelen, bid ik de gemeente toe dat ze om zichzelf kan lachen.

Lezing uit de eerste Petrusbrief, hoofdstuk 2 vers 4 tot 10.