Soms belt ze op als ze zich onzeker voelt. Dan stelt ze me vragen om af te checken of ze de zaak nog op orde heeft. Ze was altijd een vrouw van de wereld. Met een brede blik en met durf. De interesse is er nog steeds, maar het stuur er over is ze soms kwijt. Een telefoongesprek met mij helpt haar om het stuur te hervinden en de wereld te overzien, al is het maar voor even. "Harrie in de Warrie?," vraagt een van mijn huisgenoten. "Ja, Harrie in de Warrie." Knipoog en meeleven komen er in samen.

Na de Tweede Kamerverkiezingen voel ik me zelf als Harrie in de Warrie. Ik vraag me af of ik zelf de zaak nog op orde heb. Je kunt teleurgesteld zijn over een verkiezingsuitslag. Maar dat is onderdeel van het democratisch spel. Ernstiger is het als je niet meer weet hoe je de dingen duiden moet. Ik wantrouw de analyses die ik zelf al had bedacht: onvrede, doorgeschoten individualisering, het einde van de instituties. Bla, bla. Ik schrik van de beelden van de PVV-aanhang die, ondanks een spetterende overwinning, de mond naar buiten dicht houdt tot de leider zelf het toneel betreedt. Ik schrik van mijn afkeer van Henk en Ingrid. Allemaal Harrie in de Warrie. Net als ik.

Volgens mij zijn we collectief aan het dementeren. Met dit verschil dat meneer Alzheimer nooit meer weg gaat. Wij hebben nog een kans om met nieuwe ogen naar onze wereld te leren kijken en te genezen van angst en klein denken. Ik ben het verplicht aan de vrouw met de brede blik en de durf. We zullen een nieuw "wij" moeten ontdekken, dat in niets meer doet denken aan een verstikkend collectief dat creativiteit en individualiteit doodt. Dat nieuwe "wij", dat ontstaat uit hoor en wederhoor, zal die collectieve dementie genezen.